بفرمائید خرما ؛ بردارید نمک نداره ها

واسه همون گنجشکیه که دیشب مرحوم شد

از جلوشون که رد می شم ؛ آروم آروم یه چیزی در ِ گوش ِ هم می گن و لب می گزن

روسری مو محکم تر می بندم ؛ من که مشکلی ندارم . حتی چادرمو با گوشه ی دندونم گرفتم که مبادا بیافته ؛ که مبادا بعد ِ من ، بگن جلفه ...

کارتن ِ خرما رو می ذارم کنار باغچه ؛ باید مردم براش فاتحه بخونن یا نه ؟

کجا بودی تا حالا ؟ ( مادرم می پرسه )

رفته بودم واسه گنجشک ِ مرحوم خرما پخش کنم

مادرم دسشو می گیره به گوشه ی طاقچه ؛ بغض می کنه

آخه دختر جون

( یعنی واسه گنجشکس ؟! یعنی ... )

" ساکت دختر ؛ مگه یادت ندادن وسط حرف بزرگترت حتی فکرم نکنی ؛ زشته . "

به تو چه کی مرده ؛ کی زنده س .

 ببین مردم چجوری نگامون می کنن . از تو کوچه که رد می شم , پش سرم هزار جور حرفه بچه جون . می گن دخترش با از ما بهترون می پره ؛با جن و پری اختلاط می کنه ؛ می گن خله ؛ چله ,,,

اصلا به جهنم که گربه خوردش ...

خدایا ...

بس کن مامان ؛  پش سر ِ مرده حرف نزن ؛ اون دسش از این دنیا کوتاهه .

مردم به یه تیکه قبر نقلی ، تو باغچه ، اونم جلوی در ، حسودیشون می شه ؟

من که نخواستم

اصلا همین خدا که صداش می زنی ...

( می پرم پنجره رو باز می کنم )

ببین خدا , ببین بهت گفتم ... هی گفتی نه ... تو که گفتی بقیه این چیزارو می فهمن  ُ به روشون نمیارن , خودشون ُ می زنن به بیراه ؛ این جوری که دارن از دنیاشون پرتم می کنن بیرون آخه .

هی تو گفتی ؛ هی منم شیر شدم ...

خب اون که تقصیری نداشت ... من داشتم باهاش درد ِ دل می کردم ؛؛؛

 ااااااااااااه ...

 لعنت به گربه ای که بی موقع پیداش بشه , نفسشو گرفت دیگه ... خودت که بودی بابا ...

ببینم اصلا مگه تو نگفتی با یه تلنگر جون می گیره ؟ هیچ فکر کردی این تلنگرو از کجا بیارم ؟ اگه گرون باشه چی ؟ پولشو چجوری تهیه کنم ؟ گنجشکائی که همدمشون فقیره ؛ این جوری می میرن دیگه .

و  ا  ی  خدا ...

ببین تو کوچه رو ,  باز یکی داره نگام میکنه ؛ همون پیرزنه که تو زنبیلش پره سبزی و میوه س ؛ تو کله شم یه مش حرف ِ ...ه که بعد ِ من بگه ...

بابا  حواست کجاس ؛ همون که تو دسشم چن تا نون تافتونه دیگه ...

الان داره به من نگا می کنه ؛ حالا چادرشو جم و جور کرد ؛ بعد یه نگا به آسمونت ...

" خدا شفا بده "

آمیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن ...

پاهای مادرم دیگه شل شد ؛  یهوئی افتاد ؛ بغضشم ترکید ...

                                     _ _ _

پـس چی شد ؟

نکنه آدرسو اشتباهی اومدم ؟!

                                                       ***

 و حالا شعر ...

که چند وقتیه خیلی بی ملاحظه شده ؛همین طوری بی هوا زیر ِ گوش آدم  ری ز  ر ی ز  حرف می زنه . اصلا

به این فکر نمی کنه که  فرداش امتحان پاین ترم داری و کل ِ ترمم حال و احوالی از کتابا و جزوه هات نپرسیدی ...

خدا پدر , مادر ِ برف و نگه داره که هوس کرد یه گوشمالی به این زمین بده ... ما هم این گوشه کنارا چند روزی  مهمون ِ خونه باشیم و جلوی شعرا رو سفید ...

که وگرنه سر دوراهی گیر می افتادیم ,

که یا من یا درس ؛

که دیگه می دونید بقیه ی ماجرا رو ...

فعلا که حرفی نیست ...

جز ...

   طرح من ...

 فکر مي کني که من خوابم
مي کشي ام به روي اين ديوار
طرح اين جمله هاي گم کرده
پشت خميازه ی بد ِکشدار
...
گوشه ی طرح هاي تو گاهي
می نشینم به حوض اخمو رنگ
این لقب ها که قسمت من بود
ماهي ِ خسته در فضاي تنگ
...
من همان ماهي ِ شهيدي که
کشته بودی کنار حوض ازخشم
نق نزن تو فقط همين يکبار
گربه ای که که می رود در ...«چشم
...
من همان آدم قديمي با
چشم هايي که گیج یا قیفی
يا همان که هميشه پوسيده
گوشه ی درز ِ کهنه درکيفي
....
«من شبيه ام به فصل سردي در
کوچه ها ی که باد می بردم
ایستاده به ضربه ی ساعت
به زمانی که شعر می مردم»
....
من همان ساعت عتیقم با
تيک هاي که تاک را خوردند
يا همان ايل پشت کوهي که
دختري نا نجيب را بردند
....
فکر مي کني که من خوابم
می کشی ام به روی این دیوار
تارو پودم دوباره می سوزد
پشت هم شعله می کشی انگار
..
بي جهت درتو من تکان خوردم
درمن ِمن دوباره نطفه شدم
خش خش ِ سینه ام نمی برد
هی دوباره دوباره سرفه شدم
...

                        امروز " ۳ بهمن ۸۶ "

                                می نا

اول

به نام نقش بند صفحه ی خاک    عذار افروز مه رویان افلاک

بعد

سلام ...

مقدمه

در اصل ؛ امروز متولد شدم ؛ به تاریخ بنویسید : یکم ...

با معرفی

دختری که تو اولین خنده ی آذر؛ وقتی دو تا شش به تفاهم رسیدند ؛ با اولین دادی که سر دنیا زد ؛حدس زدن شاعر بشه ... بعد هم انگار همراه اذان تو گوشش حافظ  خوندن که الکی الکی  شد شاعر ... اما به قول خودش : دخترانگی را به وجودم دوختم ؛ شاعرانگی را بلد نبودم ... حالا اشکالی داره اگه بخواد پائیز بمونه ؟

طبق معمول

شعری که ممکنه باز ایراد وزنی و زبانی و هزار تا ایراد دیگه داشته باشه؛ شعر مظلومی که انگار شاعر داره بهش بد و غلط دیکته می گه ... امان از دست این شاعر ...

با عرض معذرت

از دوستان و اساتیدی که با زبان این شعر و این گونه نوشتن راحت نیستند و مشکل دارند...دست خودم نبود ؛ شعر بی خبر به ذهنم سرک کشید ؛ منم نخواستم دست رد به سینه اش بزنم ...

به هر حال

از قدیم گقتند بخشش از بزرگان ِ ؛ به قول یه شاعری ؛ بخشش از منتقدانِِ ِ ...

ضمیمه

تقدیم به آقای کارتونی ام ...

و شعر

این واقعا شعر است که در من انقلاب به پا کرده ؟ ...

به من نخند ...

((خانم تا لنگ ظهر شما؛چیکار میکردید تو خونه ؟

ناهار نداریم واسه ما؛نچین یه سفره بهونه

باز چی شده ؛ باز واسه کی پریشونی؟

عیال ما رو باش واسش ؛ اشکای نقره ارزونه ))

یه خونه اون ور ترمون؛زری خانم مریضه ها

قیمت نون و روغنم؛ در حال افت و خیزه ها

به جای غر زدن برو ؛ به آبروت قفلی بزن

هواشو داشته باش یه وخ،که بی هوا نریزه ها

تو کوچمون صلاة ظهر چوبک نمکی اومده

با گاری پرسه میزنه ؛ اما خرکی اومده

نرید بگید ؛ خاطر خوای ما شده ها

حرف واسه ما در نیارید ؛ نگید الکی اومده

بَ ع دِ اذون تو کوچمون بساط لیله بازیه

بساط سبزی پاککنی ؛ برای عقد نازیه

این پائینا ؛ دست زنا ؛ با چاقو نقاشی شده

رو دست بالا شهریا ؛ یه لاکِ پوس پیازیه

(( ضِِعیفه هی ناز میکنه؛هی واسه ما عشوه میاد

هی خودشو لوس میکنه؛از ما یه چیزائی می خواد

ما سرمون خم نمی شه؛به زن که باجی نمی دیم

ما لات هف محله ئیم ؛ برو بذار هو کنه باد ))

من که نَرم گنا داره؛نازی دلش میشکنه ها

دُمای سبزیا رو با اشک چشاش میکَنه ها

زری خانم تو بستره ؛ هزار تا درد و دل داره

دلت میاد ؟! زری خانم روی زمین یک زنه ها

((برو ولی یه تُکِ پا ؛ حرفی نباشه پُش سرت

از این کارا دیگه نکن ؛ این دفه بار آخرت

آسه برو  ؛ آسه بیا ؛ ما آب ـ رو داریم تو محل

بپا جوونای محل ؛ حلقه نشن دور و برت ))

                 ***

ببین خدا ؛ آقای ما ؛ چه فکر نا جوری داره

برای دید ِ بقیه ؛ چه چشمای کوری داره

                این دفه های قلب من ؛ که بار آخر نداره ...

تقدیم به آقای کارتونی ام ...

                     آخر قصه شد ولی ؛ نمی شه باورم که تو ،

                عاشقمی مثل خودم...به جون مادرم که تو ،

                 یه التماس تیره ای ... یه اتنقام بی هدف  

                 آخر قصه حرفمو ؛ نگفته می برم که تو ، 

                                                           ...

پای ترانم می نویسم : تقدیم یک جسم خیالی

با کلی واژه ی جدید و سپیدی سطرای خالی

یه شعر تازه می نویسم که توش پر از حرف و گلایه س

از اون شب ساکت تبدارخاطره بی رنگی سایه س

...

ببخشید که این پست طولانی شد ...به سفارش یه دوسته ...

کی بهت گفته عزیزی؟...

کی بهت گفته که قلبم با تو ِ لحظه به لحظه

این که من یه عاشقم تو؛می دونی دروغه محضه

کی بهت گفته شبارو گریه می کنم یواشی

زندگی سخته عزیزم چه تو باشی چه نباشی

همه این حرفا که گفته یک کلاغ چهل کلاغه

اون که این حرفارو گفته ببین اصلا توی باغه؟!

من دوست دارم؛ شنیدی؛گفتی که قصه نبافم

رفتی و چه ساده از؛ گفتن این جمله معافم

می دونم که تنها موندی سر گیر یک دو راهی

راهتو برو؛ وگرنه ؛ کاملا در اشتباهی

راضیم ؛ حتی اگه تو ؛ دیگه مال من نباشی

یا بری با اون که گفته گریه می کنم یواشی

دیگه اون کسی که اول عاشق تو بوده مرده

آخه بدجوری شکسته از تو خیلی ضربه خورده

دیگه فرقی هم نداره من بی تو؛ تو بی من

سر یک دوراهی دیگه حرفی نیست برای گفتن

من دوست دارم؛شنیدی؛گفتی که قصه نبافم

رفتی و چه ساده از گفتن این جمله معافم

به سلامت ...

شعر تازه ای نوشته ,شاعر همسایه پشتی

گفته با برق نگاهت مرد همسایه رو کشتی

آخه من مگه نگفتم پنجره یه دزد پیره

میری بارون و ببینی اون نگاهتو میگیره

آخه من مگه نگفتم موهاتو دیگه نبافی

تو هم از لجم نشستی, کردی حرفامو تلافی

دزدکی به پرده گفتی که بره گوشه بشینه

به منم چیزی نگفتی,اوج حسرتم همینه

نه من و نه رنگ چشمات,ای غریب رنگ دشمن

پاشو پیرهنت رو نو کن؛پر بکش از خونه ی من

من که از سرت زیادم,با همون غریبه خوش باش

هر چی کم گذاشتی واسم,ساده نسپاری به چشماش

اولش همه عزیزن؛اولا که خوبه انگار

کهنه میشه حس اول وقتی نو میاد به بازار

بی وفائی کردی اما,این دعای من براته

که همیشه تازه باشه,برقی که توی نگاته

به سلامت عشق اول , به سلامت عشق آخر

پاشو پیرهنت رو نو کن,تو هوای تازه بپر

چرا ساکتی ...

هر چی می خوای فوری بگو,فرصتمون مختصره

صفحه ی عرض این گله,یه کاغذ محقره

پس چرا ساکتی بگو,اینجا منم همین و بس

من مث یه مجسمه,با یه نگاه سرد و گس

تو چرا برای کارات همیشه فکر دلیلی

توی خلوت من و تو؛بی وفا خودت وکیلی

توی چشم من نگاه کن اگه تقصیر نداری

گریه نکن که مثل قبل با گریه تاثیر نداری

اشکا همه مال خودت من که دیگه سنگی شدم

از تو که نامردی دیدم,منکر دل تنگی شدم

این که من عاشقت بودم,خوب می دونی حقیقیه

اما تو عاشق نبودی؛این ته نارفیقیه

سایز نگاه تو به من اندازه ی خودم نبود

من توی یک دنیا بودم,تو غرق صدرنگی و دود

پس چرا ساکتی بگو,اینجا منم همین و بس

من مث یه مجسمه؛با یه نگاه سرد و گس

این همون قصه ی قبله یه حیای دخترونه

دل من گمون می کردش؛این دیگه یه همزبونه

روزا می گذشت و قلبم مبتلا تر از گذشته

حالا بر عکس زمونه؛نه ما گرو هشته

فکر میکردم که جدائی از دلای پر افاده

تو مگه خودت نگفتی,بین ما یه اعتماده

حالا دورتو گرفته این همه رقیب ناشی

توکه قسمتم نبودی یا نمی خواستی که باشی

خوب سرتو بالا بگیر بگو که تقصیر نداری

گریه نکن که مثل قبل,با گریه تاثیر نداری